Najładniejsze wieńce dożynkowe Dożynki, Święto Plonów – ludowe święto połączone z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych. W czasach przedchrześcijańskich – etniczne święto słowiańskie, przypadające na równonoc jesienną (23 września). Zwyczaj ten, praktykowany przez Słowian i plemiona bałtyckie, w różnych stronach Polski określany był jako wyżynki, obrzynki, wieniec, wieńcowe, okrężne. Na Śląsku opolskim nazywane żniwniok. Obrzęd dożynek prawdopodobnie związany był pierwotnie z kultem roślin i drzew, potem z pierwotnym rolnictwem. Wraz z rozwojem gospodarki folwarczno-dworskiej w XVI wieku dożynki zagościły na  dworach majątków ziemskich. Urządzano je dla żniwiarzy (służby folwarcznej i pracowników najemnych) w nagrodę za  wykonaną pracę przy żniwach i zebrane plony Wieńce przyniesiono  do poświęcenia do kościoła. Po mszy ze śpiewem w uroczystym pochodzie procesji udawano się  do  gospodarza dożynek. Wieńce dożynkowe przechowywane są w kościele lub w  stodole któregoś z rolników do kolejnego roku, do nowego siewu. Wykruszone z niego ziarna wsypywano do worków z ziarnem siewnym. Dożynkom towarzyszyły różne praktyki i do niedawna zachowane zwyczaje związane np. z '''ostatnią garścią, kępą''' lub pasem niezżętego zboża, które po żniwach czas jakiś pozostawiano na pustym już polu dla ciągłości urodzaju. Staropolskim obyczajem od niepamiętnych czasów obchodzone są dożynki dziękczynne za udane plony. ŻERKOWIANKI w oryginalnych strojach ludowych. Piaseczno ze swoim wieńcem .                  dziełem.  Morszczanki ze swoim skarżyccy rolnicy z wieńcem skarżyckie rolniczki        z wieńcem        Najlepsza strażacka        orkiestra w okolicy. Zespół śpiewaczy z Bzowa. Niezastąpiony w lokalnych imprezach.