|
 Witajcie
! ************************************************************************
Od 1866r. ksiądz Antoni Skalski oprócz posługi
duszpasterskiej lubił pisać rymy . Niektóre z nich przybliżają wygląd Skarżyc
i jego krajobraz.
1.
Spacer po lesie.
Piękny, zielony lesie, jak tu jest
wspaniale.
Ja tutaj przebywać pragnął bym stale.
Gdy się tu znajdę,
jak w jakim ogrodzie, patrzę
i podziwiam piękność w tej przyrodzie.
Gdy
spojrzysz do góry, nie widać błękitu nieba,
tylko w koło zieleń,
ptactwo wdzięcznie śpiewa.
Dzięcioły po drzewach dziobami stukają,
robaków
na pożywienie dla siebie szukają.
A wiewiórki zwinne po drzewach hasają,
orzechów,
żołędzi i bukwi szukają.
Gdy spojrzysz na ziemię,
kwiaty kwitnące
i różne rośliny, owoców tysiące:
poziomki, jagody, borówki, maliny,
różne
rodzaje grzybów, co tylko zechcemy.
Przeróżna zwierzyna, w tym tu lesie żyje,
której
wciąż do życia człowiek potrzebuje.
A doliną leśną, szeroka rzeka płynie,
w
niej tysiące ryb się wije.
Ze wszelkich darów przyrody ludzie korzystają
gdyż:
owoce, grzyby, mięso i ryby
do jadła na co dzień mają .
Wszystkich
tu chodzących ten widok urzeka,
radują się oczy, czas szybko ucieka.
************************************************************************************
2.
Koza
Była sobie wiejska
kozina, której chłopska karma za bardzo nie smakowała
i do ogrodu
dworskiego zakraść się chciała,
bo w dworskim ogrodzie : marchew, kapusta
wszelakie jarzyny.
Razu pewnego z rana samego, pobiegła koza do ogrodu tego.
tyle
co za płot się przedostała,
lecz niebezpieczeństwa swego nie przewidziała,
bo
psy ogrodu tam pilnowały i z wielkim hałasem do niej się dobrały.
Biedna
kozina tak uciekała że sobie nogi połamać chciała.
A psiska za nią -
tak ją goniły, futro pogryzły ogon urwały.
Tyle kozina się nacierpiała
aż później długo pochorowała,
o jarzynach już nie myślała i chłopska
karma bardzo jej smakowała.
********************************************************************************************3. Burza Druga
po południu wybiła, chmura od wschodu, od Dupic zagrzmiało.
Raz i drugi, błysło
po raz trzeci...i zarazem hukło.
Piorun uderzył w dworską stodołę stojącą
na górce wprost dworu i całej wsi.
Od palącej się stodoły zajęła się
owczarnia.
Pan Bóg jednak wieś zachował od pożaru.
****************************************************************************************** 4. Los
człowieka Akta śmy
pisali, bo nam tak kazali.
Napiszą i nam akt, zrobią z nami tak...
Oto
nasze kości, proszę jegomości, do dołu wrzucą, w proch się obrócą...
A
potem w potrzebie, grabarz je wygrzebie, wiatr je rozwieje,
wszędy tak się
dzieje.
W długiej czasów dali-będą się pytali:
czyście go to znali ?
Czasy
uchodzą... cicho idziem w laty, do trumny wrzucą z trupieszczałe graty,
w
proch się obrócą , potem wiatr rozwieje.
Tak ,tak, mój bracie z każdym z
nas się dzieje..
**************************************************************************************************************
|
